هواللطیف

همایش + سفر + نشریه + شیراز + شیخ + جواد +...

رفته بودیم شیراز. بهانه سفر همایش بود این بار. و این سر هم که درد می کند برای این جور برنامه ها! 5 روز طول کشید ولی قد 5 ماه آدم و دوست و رفیق دیدم آنجا. مسئولیت نشریه روزانه همایش هم گردن من بود. (هنوز گردنم درد می کند!). از 5 نفری که قول داده بودند بیایند و همکاری کنند در یکی دو روز آخر هر کس چیزی را بهانه کرد و نیامد و در نهایت ماندیم من و جواد واحدی (گرافیست). و این شد که دست به دامن دو دوست قدیمی شدم و همان روز حرکت تماس گرفتم با میم پسرخاله و جواد ملکوتی که بیایند تا کار را جمع کنیم. هر دو سرشان خیلی شلوغ بود ولی در نهایت این جواد بود که باز هم تنهایم نگذاشت و یک روز بعد از من خودش را رساند شیراز. سه نفری (یعنی من و دوتا جواد) دهانمان مسواک شد تا سه شماره هشت صفحه ای نشریه جاده ویژه نامه داخلی دوازدهمین همایش آموزشی جامعه اسلامی دانشجویان سراسر کشور را آماده کردیم.

زندگی کردن به سبک من این بدی را دارد که همیشه آدم دلش برای یک جا و یک عده تنگ است. اگر تهران باشی دلت برای اصفهان تنگ می شود. اگر اصفهان باشی دلت برای تهران تنگ می شود. اگر مشهد باشی دلت برای هردو تنگ می شود و اگر نباشی همیشه دلت پر می زند برای اینکه مشهد باشی. و در همه این حالات دلت تنگ کربلا و مدینه و مکه است. در کنار خانواده دلت هوای دوستانت را می کند و در کنار دوستان هوای خانه به سرت می زند. اگر با این جمع باشی (خوش هم که باشی) دلت هوای آن جمع را می کند. و البته این بدان علت نیست به آدم خوش نمی گذرد که بالعکس، از شدت خوشی به یاد دیگر کسانی می افتی که بودن در کنارشان مایه خوشی است. (برای من که اینطور است)
جالبی این جور برنامه ها این است که خیلی ها را که هرکدام یک طرف هستند را به بهانه ای جمع می کند دور هم و آدم می تواند در یک مدت کوتاه خیلی از دوستانش را ببیند که بعضی از آنها را مدت هاست ازشان بی خبر است. آنها را به هم معرفی کند و با آدمهای جدید نیز آشنا شود، خاطرات جدید رغم بزند و با حال تر از همه اینکه با همه آنها می تواند به صورت حرفه ای از شب تا صبح مافیا بازی کند!

همایش جالبی بود. از عنوان و موضوع (از دین جهانی به جهان دینی) و محل برگزاری گرفته تا پیام های جداگانه ره بر و رئیس جمهور برای همایش و مهمانهای مهم زیادی که آمدند و رفتند؛ آیت الله مصباح یزدی، دکتر خرمشاد (معاون وزیر علوم) ، دکتر لنکرانی (وزیر بهداشت و درمان)، حاج آقا محمدیان (مسئول نهاد رهبری در دانشگاهها)، دکتر حسن عباسی و... همین آخری (دکتر عباسی) را بعد از دو ساعت نیم سخرانی، شب برای شام نگه داشتیم و بعد از شام با بچه های اصفهان بردیم بازی مافیا را یادش دادیم و یک دور برایش بازی کردیم. خیلی خوشش آمد. اگر نبود بلیط هواپیما و ترس اینکه به پرواز نرسد، چند دور هم با خودش بازی می کردیم!

آنچه در پی می آید متنی است که آنجا به عنوان سخن نخست برای شماره اول جاده نوشتم:

سخن نخست؛ اول جاده

سلام اسم اوست. این یعنی وقتی سلام می کنیم می گوییم "او با شماست". اویی که همیشه همه جا هست و رگ گردن نزدیک تر. پس سلام علیکم!

همیشه وضع همین جور است. کل این ململکت را هم که بگردید بعید می دانم سردبیری پیدا کنید که سرمقاله اش آخرین مطلب یا با کمی ارفاق جزو آخرین مطالب نگارش شده نشریه نباشد. وضع کنونی ما همین است. مطالب جمع شده و کل صفحه ها بسته شده و تنها چیزی که مانده همین سخن نخست است.

کار سختی نیست. اصلن کار سختی نیست. می توانی شروع کنی بد و بیراه بگویی به هرکس که دلت خواست. از رئیس جمهور و وزیر و معاون وزیر (حتی مشاوران جوانش!) و... بگیر تا دبیر کل و دبیر جزء و دبیر همایش و دبیر اجرایی و دبیر اسکان و دبیر تغذیه و دبیر سرویسهای بهداشتی و... هر دبیر دیگری که به ذهنت می رسد و گیر بدهی به هر چیزی که در برگزرای این همایش می بینی (که البته جای گیر دادن هم زیاد دارد) و احتمالن با این وضع نشریه به شماره های بعدی نرسد.

یا نه! فلسفه ببافی که جرا با این همه فلاکت و ناهماهنگی و بی خوابی و صرف هزینه دارید نشریه منتشر می کنید و سخن سرایی کنی آنقدر که حوصله خودت و بقیه سر برود. بعدش تعریف کنی از اتفاقهایی که برایت افتاده تا حدود هزار کیلومتر راه را طی کنی تا برسی به شهر شاه چراغ و حافظ و سعدی و آخرش هم هیچ وقت نرسی و ده کیلومتر مانده به شهر سر از یک دشت وسیع در بایوری با یازده هزار هکتار با تابلوی دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز و...

می شود از همه تشکر کرد. از همه آنهایی که گفتم می توانی بد وبیراه بارشان کنی. اسم تک تک آن دبیرهایی که گفتم را بیاوری و سپاس گذار همه زحمتها باشی و بگویی اگر نبود همکاری ایشان هیچ اتفاقی نمی افتاد ( وتوی دلت فکر کنی به اینکه آیا تفاوتی هست بین افتادن و نیفتادن این اتفاق؟!) بعد هم همه از نشریه ات تعریف و تشکر کنند و مثل سریالهای آبگوشتی تلویزیون همه چیزی به خیر و خوشی تمام بشود.

ولی همه این کارها تکراری است. تکراری در حد کلیشه. حتی می شود با این موضوع بازی کنی که اصلن چرا یک سردبیر خسته و درب و داغان که قوت غالب این چند روزش تن ماهی بوده و یک خواب بیشتر از دو ساعت نداشته و اصلن حس حال نوشتن ندارد باید ساعت دو نیمه شب که همه خوابند (به جز این گرافیست جان بر کف!) بنشیند سخن نخست بنویسد؟ حتی این سوژه را هم محمد شفای خدابیامرز(!) (دبیرهمایش دوسال پیش) استفاده کرد.

وقتی شما این یادداشت را می خوانید همه از شهرهایشان امده اند. مستقر شده اند. افتتاحیه با شکوه تمام(!) با حضور آدمهای مهم برگزار شده و همایش "از دین جهانی به جهان دینی" کلید خورده.

من هم هنوز نمی دانم چه بگویم؟
ولی تمام فکرم مشغول این است که با وجود همه کاستی هایی که ممکن است وجود داشته باشد. کاش تک تک مان اینقدر به فکر باشیم که وقتی بعد همایش کلاه هایمان را پیش خودمان قاضی می کنیم به این نتیجه نرسیم که پول بیت المال و این همه وقت و انرژی در قبالمان به هدر رفته است.

یا علی مدد

به نام خداوند بخشنده مهربان

هواللطیف

مسابقه بین المللی اینترنتی
"سلام بر نصرالله"

بنویس!

در این روزگار بی خیالی

که همه به حداقل ها قانع شده اند

بیا با دیگران قدری تفاوت داشته باشیم

و کاری کنیم

غیر از نشستن زیر کولر

دیدن تلویزیون

و ابراز تاسف

باور کن می شود قلم نیز سلاح باشد

و بخند به آنان که این باور را به سخره می گیرند

پس قلم بردار

و بنویس

برای فلسطین

و رویارویی سنگ

با هلکوپتر آپاچی

تانک مرکاوا

 و اف شانزده های ساخت آمریکا

بنویس

برای لبنان

برای قانا

کودکان مظلوم

و پیکرهای به خون نشسته

در نبرد نابرابر با بمب های یک تنی

برای بیروت

پرتقالهای خونی

هویتی که می خواهند به غارت ببرند

و آنان که ایستاده اند

بنویس

به نام حزب الله

به نام نصر الله

به نام پیروزی

بنویس

تا بدانند

ما

شرف مان

و مردانگی مان را

همراه بشکه های نفت نفروخته ایم

و هرگاه اذن میدان بیابیم

می خروشیم

و محشر به پا می کنیم

بنویس تا از یاد نبرند

حیات شیعه به عزت اوست

و برای حفظ آن

منتظر قطع نامه نمی ماند

بنویس

و به یادشان بیاور

خیبر را

سپس با صدای بلند بگو

"کم من فئة قلیله غلبت فئة کثیرة باذن الله"

بنویس تا بدانند

جلوی کربلا را با حق وتو نمی شود گرفت!

یا علی مددی

                به نام خداوند بخشنده مهربان

 ۵.YUSUFALI: O Prophet! Tell thy wives and daughters, and the believing women, that they should cast their outer garments over their persons (when abroad): that is most convenient, that they should be known (as such) and not molested. And Allah is Oft-Forgiving, Most Merciful.

 ۶. PICKTHAL: O Prophet! Tell thy wives and thy daughters and the women of the believers to draw their cloaks close round them (when they go abroad). That will be better, so that they may be recognized and not annoyed. Allah is ever Forgiving, Merciful.

 ۷. SHAKIR: O Prophet! Say to your wives and your daughters and the women of the believers that they let down upon them their over-garments; this will be more proper; that they may be known, and thus they will not be given trouble; and Allah is Forgiving, Merciful.

همیشه همان موقع که فکرش را نمی کنی، اتفاقی را که مدتها آرزویش را داشتی واقع می شود.

همیشه روح هرکسی یک روح نصفه است که درست از وسط نصف نشده. مثل یک بیسکوییت که وقتی می شکنی اش، درست و حسابی و صاف نمی شکند. اگر بخواهیم یک بیسکوییت درسته باشیم...

همیشه در دنیا برای آنکه مفهوم خوبی و هر چیز خوبی درک شود  ناگزیر باید "بد" تجلی پیدا کند. شاید اشکال از ذهن انسان است که بدون قرینه یابی نمی تواند مفاهیم را دریابد. چگونه می توان مفهوم انصاف را دریافت بدون آنکه ظلمی واقع شود؟ اما همین که جرقه ی ظلمی زده شود، دیگر انصافی وجود نخواهد داشت و هرچه هست مظلومیت است و ظالمیت. پس فهم ما از خوبی فقط می تواند یاد آوری خاطره آن باشد. پس ما تا زمانی می توانیم خوب باشیم و در خوبی زندگی کنیم که هنوز نفهمیده ایم در چه زندگی می کنیم. پس همیشه باید شکر گذار هرچه هستیم و هرچه داریم باشیم. چون نمی دانیم چه هستیم و چه داریم! و مادام که به سبب حلول قرینه اش دریابیم، دیگر آن را نداریم. (همان مثال قدیمی تاریکی چیست الا عدم روشنایی؟!) مثل رابطه علم و جهل. (و چه پیچیده است این رابطه!)

این قاعده اگرچه کلی نیست و خیلی زیاد بستگی به نوع درک ما از مفاهیم دارد، اما بسیار کاربردی است.

چشمه حکمت تاژ

به نام خداوند بخشنده مهربان

منمشتعلعشقعليمچهكنم

ایوان نجف عجب صفایی دارد
مرغ دل من چه خوش هوایی دارد

به نام خالق فيل و پشه

به نام خداوند يكتايي كه شُكر او نردبان سعادت جاوداني و كليد فيوضات دو جهاني است. خدايي كه شان و مقامش بسيار با جلالت؛ و عظمتش از قياس و اندازه افزون است.

و اما روايتگر ما چنين روايت مي كند كه :
چند صباحي ست كه وبلاغ نويسانِ دنيايِ مجازي، خسته، و طبع شان از اين دنيا منزجر گرديده و مشغول به نگاشتن مطالبي هستند كه از جاده عقل بيرون است. و في الجمله در پي فتح عرصه هاي جديد و رويت افق هاي نو هستند. و اينگونه بود كه افكار و عقول ناقصه به كار افتاد و ويريوسي از جانب فردي "دچار" در محيط وبلاغستان گسترش يافت. نام اين ويريوس RRJ مي باشد كه از اختصار نام اين فرد دچار بدست آمده و اشك مك آفي و نورتون و ... را در آورده از جهت ناتواني از جلوگيريِ شيوع آن.
نحوه ابتلا بدين ويريوس مهلك بدين صورت است كه شخص مزبور در قالب اسمايي چون:
غلامرضا و آناهيتا، هوشنگ و كامليا، برانكو و چلنگر، آرش و ماه سلطان بيگم و ...و با استفاده از اشكالي همچون:
به كامنت دانيِ وبلاغ ميزبان نزول اجلال نموده و كامنت هايي با مضامين ذيل قرار ميدهد :سلام وبلاگ خوبي داري از كجا خريدي؟ به ما هم سربزن بامرام.
و يا
مطالبت بسيار خوشگل بود با تبادل لينك چطوري ناقلا؟و يا اينكه
ممنون كه سر زدي به ما، باز هم بيا از ورا، با صفا.و يا
قطار عشق ما سوت كشيده!!!
با مطلب جديد به روزم.و يا
عذر ميخوام از اينكه تو اومدي به ما سرزدي ولي من نتونستم بيام به شما سر بزنم.
آخه مادر بزرگم دو قلو زاييده بود.
حالا آپم.و قص علي هذا.
و ديگران نيز به تاسي از همان فرد تا له كردن كامنت داني ميزبان، و بي ارزش كردن مطالب وي پيش مي روند. اما از جانب اداره تأمينات شبكه جهاني و نيز اداره مبارزه با گسترش جرايم اينترنتي از براي اشخاصي كه مبادرت به تكثير اين ويريوس مي نمايند مجازاتي در نظر گرفته شده كه حداقل آن از حداكثر مجازات هاي معمول بيشتر است و آن بدين شرح است: تبعيد به شهر قم و خوردن سنگكي به مدت چهل صباح. همراه با آب شور.پس در احوال خويش بنگر كه چگونه اي.

به نام خداوند بخشنده مهربان

من نه تنها قربانی سرنوشت خویش نیستم، بلكه در ايجاد آن سهم دارم.

 به
سید کربلای لبنان
مدینه ترانه ای ترین مدیترانه ای
نصرالله

شیعه یعنی شیر، یعنی شیر مرد
شیعه یعنی تیغ عریان در نبرد

شیعه یعنی تیغ، تیغ موشکاف
شیعه یعنی ذوالفقار بی غلاف

شیعه یعنی تندر آتش فروز
شیعه یعنی زاهد شب، شیر روز

شیعه باید آبها را گل کند
خط سوم را به خون کامل کند

خط سوم خط سرخ اولیاست
کربلا بارز ترین منظور ماست...

(به روز شده توسط: سید سعید موسوی)
شعر از مرحوم محمد رضا آقاسی 

بسم النور

به نظر شما، ميشه آسمون رو بوسيد؟
حكما ميشه، براي پيرزني كه عقيده داره دو، دوتا ۵ تا ميشه.
آخي...من 4تاشو شنيده بودم !!!
به نظر من ميشه، آخه ما عقيده داريم كه خداي ما تو آسمونه...

اما آسمون محل يه گذره؟
گذر از چي ؟ از خودم از خودت.
ولي من فكر ميكنم بشه اونم زماني كه از رگ گردن به تو نزديك تره، البته آدم نميتونه رگ گردنش رو ببوسه.
اما تو شاهرگ وجودي خودش ميتونه او رو احساس كنه.

اصلا حواست هست؟

اگه خوب دقت كني ميتوني اون رو همه جا ببيني،
آخه آسمون رو توي چشماي زلال همه ميشه ديد، حتي اگه به زمين نگاه كنه!!!
حتي تو شاخه گل نرگس،
ببين زندگي چقدر قشنگ ميشه،
تو مي توني بوي گل محمدي رو همه جا حس كني، همه جا.
اما ممكنه ايراد بگيري، بگي بابا ول كن اينقدر مشكلات سرمون ريخته كه ديگه فرصت نگاه كردن به آسمون هم نداريم چه برسه به گل نرگس و ...

من هم ميگم قبول؛
اما فكر نمي كنم ما كمتر از اون پيرزن باشيم كه عقيده داره!

اصلا يه نگاه به خودت بنداز و بعدا بگو نديدمش.
اونوقت اگه باز هم نتونستي آسمون رو ببوسي يه سري به شهدا بزن و بگو « آن قدر در مي زنم اين خانه را
تا ببينم روي صاحب خانه را »
حتما مي توني چون در وجودت از روز ازل نهفته است.

« خوش به حال اون عاشق كه غير از معشوق هيچ چيز ديگه اي نبينه»

ني من منم، ني تو تويي، ني تو مني
هم من منم، هم تو تويي، هم تو مني
من با تو چنانم اي نگار ختني
كاندر غلطم كه من تو ام يا تو مني

"یا رب نظر تو برنگردد"
م. پسرخاله

شرم الشيخ كوفه است و
جنوب ، نينوا!
دارد جنوب شبيه كربلا مي شود
مديترانه ، فرات است
فرات ، عباي توست!
براي اين همه زخمي
براي اين همه بي كفن
تنها رداي مهربان تو مانده است !

جنوب غرق خون است و
غزه آهوي زخمي
تو تنها مانده اي نصرالله!
در خيبري به نام جنوب
و هواپيماها دارند خندق مي كنند و
كودكان زخمي تشنه اند
تو رفته اي از شريعه آب بياوري
در برابر چشم اين همه ماهواره جاسوسي...

علیرضا قزوه

(به روز شده توسط: سید سعید موسوی)
(برای خواندن ادامه شعر روی ادامه مطلب کلیک کنید)