Exclusive Chai Nabat 

 ۲ Khordad Party !!!

سلام جواد عزیز!

البته بر همه ما واضح و مبرهن است که باید تابستان خود را به گونه ای خیلی باحال بگذرانیم تا وقتی اول مهر با موضوع تازه و جذاب "تابستان خود را چگونه گذراندید؟" مواجه می شویم مثل آهو توی گل نمانیم. به همین دلیل من (که مهدی شیخ باشم) و جواد و پسرخاله فعالیت های جذاب و متنوعی را در تابستان انجام می دهیم که یکی یکی آنها را شرح می دهم:

تماشای تیلیویزیون:

یکی از کارهایی که ما در تابستان بسیار انجام می دهیم و سولاخ های اوقات فراغتمان را با آن پر می کنیم تماشای برنامه های بسیار جذاب و دیدنی تلویزیون است که سه ماه تمام ما را میخکوب می نماید و کم می ماند که نگذارد به سایر برنامه های تابستانی مان برسیم.
خوبی تماشای بعضی کارتونهای تلویزیون این است که آدم فکر می کند هم سن بابایش می باشد. مثلا وقتی کارتون سرندی پیتی می گذارد یادت می افتد خیلی کوچک بودی که آن را دیده ای و خاطره های قدیمی ات تازه می شود. بابایت هم خاطره هایش تازه می شود و می گوید وقتی خیلی کوچک بوده آن را دیده، برای همین یک لحظه اشتباهی فکر می کنی که جفتتان در یک زمان خیلی کوچک بوده ای در حالی که سیستمش اینجور نیست!
به علاوه این کار تلویزیون یک جور حمایت از آثار باستانی می باشد. زیرا یک بار بابا بزرگ گفت که او هم وقتی خیلی کوچک بوده کارتون سرندی پیتی را دیده که نشان می دهد این اثر باستانی تقریبن از زمان اشکانیان تا به حال سالی یک بار پخش شده است.

البته تلویزیون برای ما برنامه های زیبای دیگری هم دارد که در آنها مجری ها کنار یک عروسک بد ترکیب کج و کوله دو ساعت می ایستند و با ما بچه ها مثل منگول ها حرف می زنند که خداییش اگر ما با گربه همسایه مان اینجوری حرف بزنیم چنگولمان می کشد!

کلاسهای آموزشی تفریحی:

یکی دیگر از فعالیتهای تابستانی ما رفتن به کلاسهای آموزشی است. من و جواد و پسرخاله آلوده به انواع استعدادها هستیم که فقط باید شکوفه کنند. به همین علت هم مامان هایمان اسممان را در هفت هشت تا کلاس مختلف می نویسند  تا به بچه های محله ی جعده گودالی ثابت شود ما نابغه می باشیم. من بسیار خوشحال می شوم وقتی تابستان به پایان می رسد و دیگر فقط باید به مدرسه برویم و می توانیم نه ماه نفس راحت بکشیم!
باباهایمان هم نفس راحتی می کشند زیرا دیگر لازم نیست عصرها اضافه کاری کنند تا شهریه کلاس ما را بدهند. اکنون من و جواد و پسرخاله قهرمان فوتبال،شنا، تکواندو، استاد طراحی،  قاری قرآن، استاد و نوازنده ماهر پیانو و... گشته ایم  که میم.پسرخاله از طریق این آخری پول هم در می آورد زیرا حاج نصرالله هر شب پانصد تومان به او می دهد که توی خانه پیانو نزند. تازه جواد زبان انگلیسی را هم مثل بلبل حرف می زند. یعنی دقیقن همان قدر که یک بلبل انگلیسی حالی اش می شود!

مسافرت:

شاعر گفته است بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
بابا می گوید شاعر بیخود نموده که گفته. لابد آن زمان خرج هتل و شام و نهار و بلیت اتوبوس نداشته والا عوض پختن، کباب می شده و می سوخته. ما در تابستان به یکی از شهرهای ساحلی شمال سفر می کنیم . آنجا مسافران تابستانی سطل های زباله را بسیار نظیف و بهداشتی نگه داشته و در عوض ساحل را با پوست باقالی پخته و چوب بلال مزین می کنند. به نظر من تقصیر شهرداری آنجاست که روی سطلها می نویسد "شهر ما خانه ما". ولی آنجا که دیگر شهر ما نبود!
به دلیل آنکه باباهایمان تمام حقوقشان را صرف کلاسهای ما می کنند و پول هتل ندارند ما شبها دویست و سه نفری در یک چادر می خوابیم که البته دویست تایمان پشه هستند. اگر به پوست دست و صورتم دقت کنید بخش کوچکی از خاطره های آن شب را به صورت لکه های قرمز می بینید و بخش بزرگ خاطرات خوش را هم بهتر است بی خیال شوید و نبینید چون باید لباسم را درآورم که خیلی ضایع می باشد.
در ساحل مسافران از آب دریا بسیار استفاده می کنند. خود من یک بار دیدم خانمی بچه اش را رو به دریا نگه داشته بود. اولش فکر کردم می خواهد به او شنا یاد بدهد، بعد متوجه شدم دارد از آب دریا استفاده می کند. البته به عنوان مستراح! بسیار ناراحت شدم زیرا در یک فیلم دیده بودم که فردی کنار ساحل ایستاده بود سپس کوسه بزرگی کله اش را از آب بیرون آورد و او را خورد. اگر اینجا هم خدای نکرده چنین اتفاقی بیفتد تصور کنید کوسه بیچاره باید چی بخورد؟ آخر او چه گناهی دارد؟

بقیه فعالیتها:

یکی دیگر از برنامه های تابستانی ما خواندن و دادن امتحانات شهریور ماه است. از آنجایی که معتقد هستیم باید پایه های درسهایمان قوی گردد هرسال خرداد ماه چند تا درس را می آفتیم تا شهریور دوباره بخوانیم و پایه مان قوی شود. بابا وقتی خرداد کارنامه من را دید گفت: "پسرم بس است تو الان دیگر می توانی روی پایه هایت برج میلاد بنا کنی!"
رفتن به سینما به صورت گله ای با بر و بچ و خوردن ساندویچ ژامبون به همراه چیپس و دلستر و بی تربیتی فیل و  گفتن جوک و شکستن تخمه و دست به دست کن برسه به دیوار(!) و... هم هست که خیلی خوب است.

ما بسیار کارهای دیگر هم در فصل تابستان انجام می دهیم که اینجا جایش نیست برای نوشتن. امیدوارم تابستان خوبی داشته باشید و به همه شما خوش بگذرد.

راستی! چای نبات یک ساله شد.
منتظر پست ویژه یک سالگی به همراه قالب جدید که ویژه چای نبات طراحی شده باشید...

علی مددی

امروز...نه! دیروز که باهات حرف زدم مطمئن شدم که... دلتنگم! نه از اون دلتنگیها که هی باید مچاله بشم تو خودم، و جمع بشم و بمیرم. نه! از اون دلتنگیها که آدم ته دلش غنج می ره! که یه هو اون وسط، ته دلم یه چیزی ریخت پایین! یه لحظه بوی مهر اومد وسط این قیل و قال و من هی موهام رو زدم پشت گوشم و فکر کردم به...

به چی رو دقیق نمی دونم! اما فکر کردم. به یه چیزی غیر از این بو. اما بعد یه چیزایی اومد که من هی نتونستم جلوی خودم رو بگیرم. رفتم باهاش. دلم رفت باهاش... اکثرن دلتنگ چیزهای عجیب و غریبی می شم! که حتی آدم سنگین تره که نگه! و عوضش گیر بده به زندگی.

این روزها که می بینی؟ بند کرده ام به زندگی. و فکر می کنم به روزهای برزخی که گذشتن. لبخندم از ته قلبم قد می کشه میاد تا ته چشمهام. اینکه اون روزها تموم شدن. تمومشون کردم/کردیم/کردند. و بعد دلم می لرزه از برزخی های توی راه اخم می کنم و اخم. اما...

دیروز دلم خواست برم بشینم اون دور دورها... و بعد باد بیاد بره تو موهام و بعد من باشم و خودم. گریه کنم، تنهایی. واسه محدودیتهای من، مال تو، مال ما، همین!

خوب من اینجوری ام دیگه!
هی دور می زنم دور یک دایره. و بعد خسته از تکرار. با سرگیجه می افتم یه گوشه، بلکه آروم بگیرم. من اما می دونم که یه روز بر می گردم، با دستهای پر! یه نقشه هایی تو کله امه که یه روز خودم راست راستکی شون می کنم! آره، حتی فکر اینکه دورم این همه، خسته ام می کنه. اما خوب، از اون خستگی ها و درد ها که یه جورایی دوست داشتنی اند. من یه روز سبز می شم. نه با زندگی قهر می کنم و نه با دیروزم و نه با امروزم. من فرداهامو دوست دارم! می دونی! دوست دارم!
خسته هم که می شم اون وسط ه زیر چشمی به دستهای خالی ام نیگاه می کنم، یادم میاد چی می خواستم و دوباره می دوم، می دوم، می دوم...

علی مددی

3.
شبي در بيت خويش مشغول استراحت بوديم كه ناگه دستگاه تلفن ما را خبر كرد كه كسي با ما كار دارد. جوابش را داديم محمد نامي بود معروف به ميم پسرخاله و از بنده طريق اتصال به شبكه جهاني را سوال نمود. ما نيز با تـأسي از روايت "زكات العلم نشرها" طريق ساخت ارتباطيه(كانكشن) بدو آموختيم باز ايشان سوال نمود بر روي اين برگه يك نام كاربري(user name) و گذرواژه اي(password) است كه در رأس آن قيد شده : شبانه از 30/2 الي 30/8 بامداد. اين يعني چه؟ از برايش توضيح دادم كه با اين فقط مي تواني در آن ساعت از شبانه روز به شبكه جهاني مرتبط شوي باز سوالي نمود كه عقل از من زايل شد و هنوز كه هنوز است در شگفتي اين سوال مانده ام و آن سوال اين بود: آيا ارتباطيه(كانكشن) را نيز در همان ساعت مي بايست بسازم؟ پس از استماع اين سوال از جانب آن جناب دستگاه تلفن را جلوي صورت خود برگرفتم و لختي بدو نگريستم و از فرط خنده غش كردم...
البته باز هم به تاسي از همان روايت جواب اين سوال نيز بدو آموختيم و ياد اوفتاديم اين جمله را كه "پرسيدن عيب نيست نداستن عيب است " و ديگر نخنديديم.

اشکهای من

اشکهای او

اشکهای ما

طعم تلخ شکست

غروری که نباید بشکند

بغضی که نمی شود نگهش داشت

و رویاهایی که برباد می رود...

فوتبال درس زندگیست.

ما خوابيديم
نه به خاطر وعده پارك بعد از ظهر
كه بابا اينطور فكر مي كرد
نه از ترس كولي كوچه ها
كه مامان اينطور فكر مي كرد

ما خوابيديم
تا سر و صدا نكنيم.

علي مددي

   

                         سلام بر تو اي آنكه خدا آزمودت پيش از آنكه ترا بيافريند

چشمانش را بوسیدم.
پرسیدم: او را دیدی؟
گفت: نه
گفتم: دیده ای ولی نشناخته ای.
_***
از حج بر می گشت.

هواللطیف

ما شاخه های سرکش سیبیم مثل هم

(چل تا تفنگ و موشک... تولدم مبارک!)

در زنگی روزهایی هست که دیگر حتی در خواب هم تکرار نمی شوند. روزهایی که تا آخر عمر می توانی با خاطره اش خوش باشی و حتی اگر بخواهی نمی توانی فراموشش کنی. پنج شنبه اول تیرماه ۸۵، یکی از آنها بود برای من. یکی از شیرینترین روزهای زندگی ام.

در خانه ما قرآنی هست قدیمی، بزرگ، با جلد آبی رنگ به خط طاهر خوشنویس متعلق به مادرم. صفحه اولش را که باز کنی در حاشیه سپیدش چهار یادداشت می بینی که برای دومی نوشته: "تولد محمد مهدی ساعت ۱:۳۰ بامداد روز ۲۱ خرداد ۱۳۶۳ هجری شمسی، مقارن با ۱۱ رمضان..." و ۳ تای دیگر هم مربوط است به سه فرزند دیگر خانواده.

۲۱ خرداد درست وسط فصل امتحانات است. هر کس اگر حواسی هم داشته باشد معطوف می شود به امتحانها، حالا امسال به آن جام جهانی و ایام فاطمیه هم اضافه شده. فکر نمی کردم تولدم به جز تعدادی انگشت شمار به یاد کسی مانده باشد. و مهم هم نبود. مثل هر سال از یک هفته قبلش نشستم آلبومهای عکسم را نگاه کردم، سر رسیدهای یادداشتم را ورق زدم، حسابهای مالی ام را چک کردم، خاطراتم را مرور کردم، شعر خواندم، صحبتهایی کردم، تصمیم هایی گرفتم و...

شب تولدم که شب دومین امتحان پایان ترم و اولین مسابقه ایران بود مثل بچه آدم نشستم به درس خواندن و به این فکر می کردم که بازی ایران مکزیک را کجا تماشا کنم. حتی ناراحت هم نبودم که برای عشقم و برای عقیده ام باید روز تولدم مشکی بپوشم. همان شب هنوز ساعت  ۱۲ نشده بود که اولین اس ام اس تبریک رسید. چند تایی بعد از دوازده و بقیه صبح که از خواب بیدار شدم. بعد تلفن ها شروع شد. و اولین و تنها هدیه آن روز هم تا ظهر رسید. ولی از ظهر به بعد همه چیز سر ناسازگاری گذاشت و... اول سه واحدم رفت روی هوا! (هنوز هم پایین نیامده!) بعد ایران مفتضحانه و اعصاب خرد کن باخت و... همه ناخوشایند بود به جز یک تلفن که بعد از اینکه پرسید: "راست می گن امروز تولدته؟!" و مطمئن شد گفت: "تولدت مبارک!" و همه اینها بدون احتساب حاشیه نبشته های تبریک در چای نبات و لطف مضاعف دوستان بود. ۱۰ روز گذشت. امتحانات تمام شد و روز اول تابستان رسید. می شد قضیه را تمام شده تلقی کرد.اما...

اما محبت زمان نمی شناسد و معرفت این دوستان بی کران است انگار. خداوندگارا! این بچه ها همیشه چیزی برای غافلگیر کردن دارند. و این بار سنگ تمام گذاشتند. هنوز متعجبم که چگونه توانستند هیچ کدام چیزی نگویند و من هم سوتی هایشان را ندیدم (یا دیدم و نفهمیدم)!

وقتی بعد از چند مرحله غافلگیری یکدفعه خودم را در جمع ۲۰ نفر از بهترین دوستانم دیدم که با لبخند تولدم را تبریک می گفتند فقط بهت زده بودم. (در حالیکه تا چند دقیقه قبلش قرار بود کوهپیمایی هفتگی آن روز را با چند نفر از همانها شروع کنم.) همانجا برخوردهای بعضن عجیب و غیرمعمول روزهای قبلش تازه برایم معنی پیدا کرد (درست جلوی چشم خودم مشغول تدارک بوده اند و من ندیده بودم یا نخواسته بودم ببینم!) درست مثل فیلمهای پلیسی که آخر داستان تازه متوجه می شوی واقعیت چه بوده و همه اتفاقات و آنچه دیده ای رنگ و جایگاه واقعی خودشان را پیدا می کنند. 
تک تکشان تمام مدت می دانستند ولی نقش بازی کردند. اصل قضیه را تنها من نمی دانستم. چون قرار بود ندانم. (خنده دار بود استغفار کردنشان به خاطر دروغهایی که در این مدت گفته بودند به من!) بی اختیار به یاد فیلم  The Game  (دیوید فینچر- ۱۹۹۷) افتادم.

دیدن یکجای آن همه عزیز... کسانی که قرار نبود آنجا باشند و بودند... دوربین فیلمبرداری... کیک تولد بزرگ با لوگوی چای نبات... عبارت تولدت مبارک مکزیکی!... کلاه بوقی طلایی مدل دلقکی!... ۱+۲۱ عدد شمع (هرچه کردند اول روشن نمی شد بعدش خاموش نمی شد)... چاقوی ضامندار تزئین شده با گلهای وحشی برای بریدن کیک... هدیه های منحصر به فرد... کارت پستال بزرگ (در قطع آ چهار) پر از امضا و دستخط های رنگ به رنگ... عکسهای یادگاری... لبخند های از سر رضایت... خنده های از ته دل... صمیمیتی که عطرش فضا را می آکند... صفایی که با صدای شرشر آب در می آمیخت... محبتی که در رگهایم جریان داشت و تک تک سلولهایم را لبریز می کرد... اول بهت را بدل کرد به خوشحالی و بعد اشکی که آمد و نگذاشتم سرازیر شود... نان، پنیر، خیار، گوجه، خرما، چایی، کیک... چه ضیافت با شکوهی! (جای هرکس نبود خالی)... عکسهای دوران کودکی... مصاحبه با همه... چقدر وبلاگ نویس!... آب بازی، لباسهای خیس...جماعت معتاد و دائم الخمر!... پذیرایی... عکس دسته جمعی... پیاده روی... دعوای ساختگی... تله سی یژ سواری همراه با تخفیف!... خداحافظی.

در تمام لحظات و دقایق طول عمرم همیشه این احساس را داشته ام که ثروتمند ترین آدم روی زمینم. چون اعتقاد دارم بزرگترین ثروت هرکس دوستانش هستند. و از امروز به بعد می دانم که ما یک جمع ثروتمندیم. امیدوارم هیچ کداممان هیچ وقت طعم فقر را نچشیم.

بعضی وقتها از خودم می پرسم آیا واقعن لیاقت این همه مهربانی را دارم؟

یا علی مددی